Civilization Revolution

Suma leiki vill maður bara spila á PC með mús og lyklaborð. Leiki eins og ALLA herkænskuleiki og Football manager. Maður er bara eins og kloflaus portkona þegar maður spilar þessa leiki með stýripinna. Þess vegna var ég frekar efins þegar ég heyrði að það ætti að porta Civ leikina yfir á console vélar. En sem mikill civ aðdáandi varð ég að prufa, og satt best að segja er ég bara mjög sáttur, og rúmlega það.


Civ er náttúrlega alltaf sami leikurinn í grunninn, en Civ 4 var orðinn frekar huge leikur með miklu micro managementi. Sá vandi hefur verið leystur með því að strípa revolution leikinn töluvert niður, sem hefur bæði sína kosti og galla. Það sem pirraði mig mest er hvað diplomacy feature-inn er takmarkaður, og eiginlega alveg meingallaður. Það er t.d. alveg vonlaust að reyna að kúga eitthvað útúr andstæðingunum, en þeir reyna endalaust að kúga þig, jafnvel þó svo að þú eigir allar borgirnar í heiminum nema eina, og sért jafnvel búinn að núkka hann. Samt halda þessir bjánar áfram að hóta manni sem verður oft frekar pirrandi til lengdar.

Annað sem er freeeekar pirrandi eru ráðgjafarnir. Voða cute og skemmtilegt að hafa þá þarna flennistóra á skjánum, og eflaust eru þeir hjálplegir fyrir nooba, en af hverju þurfa þeir að tala sama mál og er talað í Sims leikjunum? Annað hvort tala ensku eða láta þá halda kjafti.


Heilt yfir er leikurinn samt brilliant. Fyrir tíma MMORPG leikjanna held ég að fáir leikir hafir stolið jafn miklum svefni og Civ leikirnir, og þessi fetar í fótspor þeirra. Það er hægt að dunda sér lengi í honum. Hann býður uppá margar mismundandi spilunarleiðir; nokkur scenarios, mismunandi victory types og 5 mismunandi erfiðleikastig, sem eru samt frekar gay.

Fyrstu tvö eru fáránlega létt og það ætti í raun enginn að spila þau nema a) aular, b) GS hunters, c) blanda af a og b. (Talandi um GS og Achievements þá er alveg shitload af skemmtilegum achievements í honum, bæði sem gefa fá gamer potins en tikka fljótt inn, en svo líka önnur sem krefjast þolinmæði, eins og að klára leikinn með öllum fucking þjóðunum, eða þau sem krefjast mikillar kænsku, eins og þau að vinna hverja sigurtýpu á deity difficulty.) Þriðja erfiðleikastigið, King, er fairly balanced, en samt um leið og maður nær tökum á leiknum verður það frekar easy. En svo ef þú skiptir yfir í 4. efsta breytist erfiðleikastigið úr "krefjandi" yfir í "ertu að djóka?"

Alls er hægt að spila með 16 mismunandi þjóðir, sem hver hefur sína kosti fram yfir hinar. Sumir kostirnir eru mjög léttvægir meðan aðrir eru á mörkum þess að vera svindl. Frakkar byrja með dómkirkju sem gerir það að verkum að ef maður byrjar við hliðina á þeim eru allar líkur á að þeir steli borginni manns útá culture. Rómverjar eru með afslátt af wonders og fá fleiri great people, þannig að ef þú lendir á móti þeim á king difficulty eða ofar eru allar líkur á að þeir rústi þér ef þú rústar þeim ekki strax. Persónulega fíla ég aztekana best, a.m.k. ef maður er gunning for domination victory, þeir heal-ast sjálfkrafa eftir hvern sigur í bardaga, sem gerir þá nánast ódrepandi.

Nokkrar þjóðir eru líka með "special units" sem er samt bara gabb, því það eru bara sömu units og hinar þjóðirnar, nema með sérsniðin nöfn eftir þjóðerni, vei, frábært.

Hingað til hefur Sid Meier ekki klikkað í Civ leikjunum, and once again he delivers.

Heildar einkunn:

85/100

(Reyndar er það þannig með Civ að annað hvort fílaru þá eða ekki, og ef þú ert í seinni hópnum finnst þér þessi leikur eflaust total sköll)